Τείχη πελώρια με φράζουν όλη μέρα
και η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική
ο φόβος λειτουργεί σαν άδεια σφαίρα
που το μυαλό μου δεν μπορεί να βρει
Τα νέφη της μιζέριας με σκεπάζουν
και με κυκλώνουν όλο πιο πολύ
τα πλήθη της φωνής της με κουράζουν
τη σταύρωση ζητούν ως το πρωϊ
Αναρχική Αριστοκρατική ύπαρξή μου
την αξιοπρέπειά σου τη βαστάς
ελεύθερον το ηθικόν, ζωή μου,
του είναι σου, ψηλά θα κουβαλάς !
Θεσσαλονικη ... 21 Νοε. 2013_Ιουν. 1992 !
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου